Istnieją różne podejścia do tworzenia Bonsai.

Tradycyjne chińskie podejście polegało na miniaturyzacji krajobrazu. Czyli dbano o maksymalną zgodność formy Bonsai z oryginałem i naturalność drzewka lub krajobrazu. Chińscy mistrzowie tworzyli całe sceny krajobrazowe łącznie ze skałami, miniaturowymi domami, postaciami itd.

Z kolei japońska natura dążenia do perfekcji zaowocowała sformalizowaniem sztuki Bonsai. Japońscy mistrzowie usystematyzowali i zdefiniowali podstawowe style oraz opisali je. Bonsai tworzone w tym nurcie są formalne i ich doskonałość polega na jak najdokładniejszej zgodności z definicją stylu  często kosztem naturalności tworzonej kompozycji.

Z biegiem czasu, oraz  powiększaniem się zasięgu sztuki bonsai została ona zmodyfikowana o wpływy europejskie.  Dziś coraz większe znaczenie mają dwa nurty bazujące na niezgodności ze stylami formalnymi.

Pierwszy to powrót do naturalności formy i odzwierciedlenia rośliny rosnącej w naturze. Pojawiły się tu nowe dla bonsai gatunki drzew charakterystyczne dla europejskiej strefy klimatycznej: brzozy, dęby, kasztanowce.

Drugi to nurt całkowitej dowolności dla której roślina jest tylko materiałem rzeźbiarskim pozwalającym na swobodne tworzenie formy artystycznej będącej wyrazem ekspresji twórcy.